Money makes the world go round

Όπως μπορείτε να διαπιστώσετε και μόνοι σας το Blog από σήμερα διαθέτει διαφημίσεις google. Θα ήμασταν πραγματικά ευγνώμονες αν επισκεπτόσασταν τις σελίδες αυτές καθώς τα έσοδα απ'τις διαφημίσεις θα εξυπηρετήσουν ένα πολύ ευγενικό και ιερό σκοπό. Βλέπετε η γιαγιά μου είναι άρρωστη και χρειάζομαι μερικά χρήματα για να νοικιάσω ένα κρουαζιερόπλοιο και να την επισκεφθώ στις Μαλδίβες όπου νοσηλεύεται. Πιστεύω ότι όλοι θα δείξετε την απαραίτητη κατανόηση μπροστά σε ένα τόσο ευαίσθητο θέμα γιατί στο κάτω κάτω, η φιλανθρωπία και η γενναιοδωρία είναι αυτό που μας κάνει να ξεχωρίζουμε απ'τα υπόλοιπα πλάσματα του Θεού your honor.

Ευχαριστω.

Κααααλοκαιρινεεές διαακοπεεές - Part 1

Πριν αρχίσουμε πατάμε Play εδώ, το ξέρετε πως θέλετε και να ακούσετε και να δείτε.

Και μετά το άπειρο αυτό κομμάτι και video clip, το οποίο αν και μας μιλάει για καλοκαίρι και θέλει να μας μεταδώσει καλοκαιρινό κλίμα κατάφερε και γυρίστηκε τουλάχιστον Φθινόπωρο κρίνοντας από την ένδυση των τεράστιων πρωταγωνιστών του, περνάμε στο κυρίως μέρος, α επίσης αυτή η κάλτσα της Αννούλας είναι τεραστίων διαστάσεων αρρώστια, τόσο κυριολεκτικά όσο και μεταφορικά.

Μόνο ΕΣΥ ρε Κάρβελ, μόνο ΕΣΥ.

Δανειζόμενοι λοιπόν τον στοίχο του γνωστού και μη εξαιρετέου άσματος του άρχοντα Νίκου Καρβέλα, ήρθε νομίζω η ώρα να ασχοληθούμε με το θέμα του καλοκαιριού.

Το καλοκαίρι μπορεί να πέρασε και να αποτελεί πλέον ανάμνηση μακρινή, μα τα χρόνια ερωτήματα της πιο «μικρής» εποχής του έτους είναι και φέτος εδώ και προβληματίζουν όσο ποτέ άλλοτε τον κόσμο και φυσικά τα εκατομμύρια των αναγνωστών του πιο hot Ελληνικού blog.

Τι είναι το καλοκαίρι, ποτέ αρχίζει τελικά, ποιες οι αξίες και τα ωραία της πιο ζεστής εποχής του χρόνου;

Κλασσικά ερωτήματα, σαφώς χιλιοσυζητημένα που ακόμα όμως ψάχνουν για μια αντικειμενικής αποδοχής απάντηση όσο υποκειμενικό θέμα κι αν φαντάζει, για μια απάντηση που εν τέλει μπορεί να διαφέρει λίγο, αλλά κατά βάθος όλοι θα ξέρουμε πως είναι τόσο σωστή όσο και κοινά αποδεχτή.

Πότε αρχίζει λοιπόν το καλοκαίρι;

Σταθερή παγκόσμια ημερομηνία δεν υπάρχει, ενώ το Turnabout Notes δε μπορεί να νιώσει καλυμμένο από την αόριστη πεποίθηση πως το καλοκαίρι αρχίζει με τον μήνα Ιούνιο.

Οι Ace Bloggers έκαναν το καθήκον τους, βγαίνοντας στους δρόμους και ροτόντας τον λαό. Ο καθένας λοιπόν ανάλογα με τα όσα τον περιτριγυρίζουν προσεγγίζει διαφορετικά το ερώτημα, με τις απαντήσεις όπως αναμενόταν να ποικίλουν και να αποκλίνουν η μια από την άλλη.

Οι απαντήσεις που υπερίσχυσαν ήταν:

«Όταν το πω εγώ»

«Όταν θέλω εγώ»

«Όταν μπορώ εγώ»

«Όταν θέλει ο θεός» !?!?!!?

Ενδιαφέρουσες απαντήσεις αν μη τη άλλο, στην πραγματικότητα όμως καμία δεν είναι σωστή και δε μπορεί να μας καλύψει.

Μη φοβάστε όμως αγαπητοί και άπειροι αναγνώστες μας, το Turnabout Notes έχει την απάντηση για εσάς.

Καταρχήν δεχόμαστε πως το καλοκαίρι είναι κινητή εποχή, δεν υπάρχει δηλαδή κάποια στάνταρ ημερομηνία που αυτόματα να σημαίνει την έναρξη της εποχής της ακολασίας και αυτό γιατί το Mega ακόμα δε το έχει αποφασίσει.

Το καλοκαίρι λοιπόν για να μη μακρηγορούμε, αρχίζει όταν και μόνο όταν παίξουν οι πρώτες επαναλήψεις της επίσημης αγαπημένης όλων των Ελλήνων σειράς «Το ρετιρέ» στην τηλεόραση, το πρώτο ζεστό μεσημέρι που τα τζιτζίκια θα σας σπάνε τα αυτιά και θα παίζει σαν εναρκτήρια τυμπανοκρουσία θα λέγαμε, η αγαπημένη αυτή εισαγωγική μουσική της σειράς, τότε θα ξέρετε πως έχει μπει το καλοκαίρι, όταν γυρίσετε το βλέμμα σας με αγωνιά προς το μηχανικό κουτί για να σιγουρευτείτε πως «ναι είναι αυτό, δε με γελούν τα αυτιά μου» βλέποντας την «Κατερίνα Σοφιανού» να μαλώνει με την «Χαρούλα Πεπονάκη» υπό το βλέμμα του «Μίλτου Παπάρα» τότε θα είσθε πλέον σίγουροι πως έχει επιτέλους μπει το καλοκαίρι.

Online Videos by Veoh.com

Και θα ναι όλοι εκεί, ο Ιάσονας, η Αμαλία, ο Φοίβος, η κυρία Ζαχαροπούλου, τα γραφεία του «COSMOS» όλοι, όλοι!!!

Με άλλα λόγια η ημερομηνία έναρξης του καλοκαιριού βρίσκεται αποκλειστικά και μόνο στην ευχέρεια του μεγάλου καναλιού.

«Υπάρχει δηλαδή περίπτωση κάποια χρονιά να μην αρχίσει το καλοκαίρι;» εύλογα θα αναρωτηθεί κανείς.

Το Turnabout Notes δε θέλει να κοροϊδέψει κανέναν και θα παραδεχθεί πως όντως υπάρχει μια αμυδρή πιθανότητα κάποια χρονιά να μην έχουμε καλοκαίρι, οι πιθανότητες ωστόσο δόξα το θεό είναι απειροελάχιστες ως μηδαμινές θα λέγαμε, καθώς το Mega Channel ευτυχώς έχει φροντίσει κάθε χρόνο να είναι πιστό στο ραντεβού του και να βάζει το άπειρο δημιούργημα του μέγιστου Γιάννη Δαλιανίδη στην συχνότητα του κάνοντας αυτό που πρέπει, το καθήκον του.

Για να σας καθησυχάσουμε ακόμα περισσότερο πάντως, ακόμα και στην περίπτωση που δεν έχουμε κάποια χρονιά καλοκαίρι, το Mega θα βάλει τα δυνατά του για να νομίσουμε τουλάχιστον ότι έχουμε, με κάποια από τις υπόλοιπες επικές σειρές του όπως το μικρό αδερφάκι και Ρετιρέ wannabe οι «Μικρομεσαίοι» για παράδειγμα, στην πραγματικότητα δε θα χουμε, αλλά τουλάχιστον θα είμαστε υπό την πεποίθηση ότι η αγαπημένη μας εποχή είναι εδώ.

Έτσι κι αλλιώς όμως δε πρόκειται να συμβεί ποτέ αυτό, όποτε λίγη σημασία έχει.

Αφού δώσαμε λοιπόν απάντηση στο αιώνιο αυτό ερώτημα της έναρξης του Καλοκαιριού, είμαστε επιτέλους έτοιμοι να σας παρουσιάσουμε και τις πραγματικές άξιες και χαρές τις αποχής.

Πολύς κόσμος θα πει, «εύκολο» συμπληρώνοντας με παραδείγματα όπως.

«Διακοπές, ξεκούραση, ξύσιμο, γκόμενες, γαμήσια, κώλοι, μπούτια, Star Channel, εσώρουχα, μαγιό, ελαφριά ένδυση, καθόλου ένδυση, τουρίστριες ξανά, τουρίστες, Μύκονος, Παραλία, Ταβερνούλα, Θάλασσα, κουβαδάκια»

Αναμφίβολα θα μπορούσε κανείς να πει πως εν μέσω λίγων μονάχα λέξεων το καλοκαίρι πέρασε ζωντανό από μπροστά μας, και δε θα έχει άδικο, παρόλα αυτά οι Ace Bloggers ζητάνε την πραγματική ουσία, πέρα από τις επιφανειακές χαρές και τους cliché προσδιορισμούς περί καλοκαιριού, μικρά καθημερινά μα πάνω απ όλα αγαπημένα πράγματα και σκηνικά που λίγο πολύ όλοι βιώνουμε κατά την καλοκαιρινή περίοδο, και αν όχι θα έπρεπε τελικά να βιώνουμε.

Ακριβώς επειδή είναι μικρά όμως τα προσπερνάμε, ενώ στην πραγματικότητα εκεί βρίσκεται όλο το καλοκαίρι.

Το καλοκαίρι σαν άνθρωποι της πόλης οι περισσότεροι, ζητάμε την έξοδο από αυτές ψάχνοντας κυρίως για καθαρό αέρα, και τότε ακριβώς είναι που θυμόμαστε τα εξοχικά όσοι έχουν ή τα χώρια μας οι περισσότεροι, γιατί πρωτευουσιάνοι του κώλου και της επαρχίας είμεθα όλοι….. τελικά.

Και τότε είναι που συναντάμε/ συναντάγαμε μια από τις μεγαλύτερες και πιο αγαπημένες καλοκαιρινές σκηνές, γιατί πραγματικά κύριε δικαστά, τι θα ήταν το καλοκαίρι χωρίς την παλιά αγαπημένη θολωτή οθόνη, της χωρίς τηλεκοντρόλ και συνοδευόμενης πολλές φορές από ξύλινη επένδυση, παλιάς καλής cult τηλεόρασης;

Τι θα ήταν ερωτώ;

Τι θα ήταν το καλοκαίρι χωρίς την μυρωδιά της και τη θολή εικόνα της, χωρίς τα τόσα κουμπιά και ροδέλες επάνω της και φυσικά χωρίς τα μόλις 10 κανάλια στη μνήμη.

«Ένα τίποτα θα ήταν» όπως συνειδητοποιήσατε και πολύ σωστά μόλις αναφωνήσατε αγαπητοί άγνωστες.

Και θα ήταν ακόμα πιο «τίποτα» χωρίς τα σκηνικά που τη συνοδεύουν, ας θυμηθούμε μαζί λοιπόν μερικά από αυτά.

Τυπικό καλοκαιρινό βραδάκι στο χωριό (όπου είναι και πιο πιθανή η ύπαρξη της τηλεόρασης που θέλουμε και αγαπάμε) με ζέστη μεν, αλλά με υπαρκτό ελαφρό αεράκι και δέντρα γύρω που εκείνη τη στιγμή είναι αυτό που χρειαζόμαστε και ποθούμε όσο τίποτα, οικογενειακό κλίμα ή σκηνικό παρέας, πάντα με καρπούζι – πεπόνι ή και λοιπά καλοκαιρινά φρούτα στο τραπέζι, τζιτζίκια να σολάρουν χαρίζοντας την πρέπουσα νότα στην όλη ατμόσφαιρα, αντικουνουπικό φιδάκι να καίει με ό,τι αυτό συνεπάγεται, να παίζει η τηλεόρασή μας, και φυσικά εσείς αραγμένοι σε αγαπημένη πλαστική καρέκλα από αυτές που συναντάμε συνήθως σε εξοχικά και χωριά, οι οποίες φθηνές ξε φθηνές είναι καρέκλες για ποιοτικό και πολύωρο αραλίκι και φυσικά ό,τι πρέπει για καλοκαίρι. (πολύ πιθανό να ασχοληθούμε με το θέμα της πλαστικής καρεκλάς σε επόμενο κείμενο) Αραγμένοι λοιπόν ενώ λιώνετε στο αγαπημένο και πρέπον θα λέγαμε στη συγκεκριμένη περίπτωση σκηνικό του να μη κάνετε απολύτως τίποτα, απολαμβάνετε την ξεκούραση και την αποφόρτιση, ίσως υπό τη συνοδεία κάποιας κάφρικης παρείστικης κουβέντας αν είστε με παρέα, ή με κάποιο τυπικό, βαρετό κατά πάσα πιθανότητα οικογενειακό θέμα, χαζεύοντας όμως πάντα (όπως πρέπει άλλωστε) το αγαπημένο μας ξύλινο κουτί.

Και τότε είναι που έρχεται εκείνη η στιγμή, η αναπόφευκτη στιγμή που κάποιος θα πεταχτεί και θα φωνάξει «άλλαξε μια κανάλι ρε», στη περίπτωση που δεν υπήρχε ενδιάμεση συζήτηση δεν θα υπάρξει απολύτως καμία αντίδραση μέχρι τη στιγμή που θα ξανακουστεί η καταραμένη για τις συγκεκριμένες συνθήκες αυτή κουβέντα, σαν να μην ακούστηκε απολύτως τίποτα, στη περίπτωση που υπήρχε ενδιάμεση κουβέντα θα αρχίσουν τα βλέμματα να περιστρέφονται γύρω από τους παρευρισκομένους και τελικά θα επικρατήσει και εδώ απόλυτη ησυχία, μέχρι και σε αυτή τη περίπτωση να ξανακουστεί η αγαπημένη ατάκα. Αναπόφευκτα έρχεται η μαγική στιγμή όπου ακολουθούν τα γνωστά, απόλυτα αγαπημένα, γραφικά σκηνικά διαπραγμάτευσης μεταξύ των παρευρισκομένων, όπου ακούγονται οι πιο άπειρες ατάκες και επιχειρήματα, η στιγμή που θα ευχόσουν να δούλευε ακόμα το αγαπημένο

μαγνητοφωνάκι μάρκας CASIO που σου είχαν φέρει στα τέλη της δεκαετίας του 80, ή στις αρχές του 90 δώρο και τώρα κάθεται νεκρό στο συρτάρι του κομοδίνου, πάνω από ένα τεύχος Pixel με εξώφυλλο τον Λουκιανό Κηλαηδόνη.

Μετά τις πολύλεπτες διαπραγματεύσεις, το θύμα που κάθεται πιο κοντά στη τηλεόραση την πληρώνει κάνοντας την απόπειρα να αλλάξει κανάλι, το θέμα είναι πως το κάνει, αυτό είναι που μας ενδιαφέρει και θα εξετάσουμε πιο κάτω.

Ας πάρουμε την περίπτωση που απερίσκεπτα ήμασταν εμείς αυτοί που καθίσαμε πιο κοντά στη τηλεόραση, γνωρίζουμε καλύτερα απ’ όλους ότι στη κατάσταση που βρισκόμαστε τώρα δεν υπάρχει καμία απολύτως περίπτωση να σηκωθούμε από τη καρεκλά (τηλεκοντρόλ υπενθυμίζουμε πως δεν υπάρχει), έτσι λοιπόν εφεύρουμε και χρησιμοποιούμε εναλλακτικούς, αγαπημένους, καλοκαιρινούς θα λέγαμε τρόπους για να αλλάξουμε την εικόνα στο κουτί, όπως για παράδειγμα να επιχειρήσουμε να τεντωθούμε μέχρι το δάχτυλο μας να φτάσει τα κουμπιά της τηλεόρασης για να αλλάξουμε κανάλι, αν δε τα καταφέρουμε κλασσική επόμενη κίνηση είναι αυτή της αρπαγής του πιρουνιού που βρίσκεται στο καρπούζι, το οποίο βρεγμένο με καρπουζόζουμο όπως είναι χρησιμοποιούμε σαν προέκταση του χεριού μας για να φθάσουμε τα κουμπιά, εάν και εδώ αποτύχουμε καταλήγουμε στην έσχατη λύση του ποδιού (ή και Mighty Foot όπως μας δίδαξε ο Δούκας) γνωστού κι ως σπαγγάτου εν καθίσει, όπου τεντώνοντας το πόδι και σφίγγοντας με όλη μας τη δύναμη, καταβάλουμε την ύστατη προσπάθεια ώστε να μη σηκωθούμε από τη καρεκλά προσπαθώντας με τη χρίση του Mighty Foot να ζουλίξουμε ένα οποιοδήποτε κουμπί από τη τηλεόραση, κάνοντας τη προσευχή μας να μην πετύχουμε κάποιο τοπικό κανάλι.

Δυστυχώς οι τηλεοράσεις αυτές ακόμα και στα χώρια αρχίσουν να εξαφανίζονται, κακώς γιατί χωρίς αυτές το καλοκαίρι μας δε θα ναι ποτέ το ίδιο, κάντε λοιπόν αυτό που πρέπει και μπορείτε να κάνατε, κρατώντας τις τηλεοράσεις αυτές όσοι έχετε και φιλάσσοντας τες ως κόρη οφθαλμού, για το δικό σας καλό.

END OF PART 1