Money makes the world go round

Όπως μπορείτε να διαπιστώσετε και μόνοι σας το Blog από σήμερα διαθέτει διαφημίσεις google. Θα ήμασταν πραγματικά ευγνώμονες αν επισκεπτόσασταν τις σελίδες αυτές καθώς τα έσοδα απ'τις διαφημίσεις θα εξυπηρετήσουν ένα πολύ ευγενικό και ιερό σκοπό. Βλέπετε η γιαγιά μου είναι άρρωστη και χρειάζομαι μερικά χρήματα για να νοικιάσω ένα κρουαζιερόπλοιο και να την επισκεφθώ στις Μαλδίβες όπου νοσηλεύεται. Πιστεύω ότι όλοι θα δείξετε την απαραίτητη κατανόηση μπροστά σε ένα τόσο ευαίσθητο θέμα γιατί στο κάτω κάτω, η φιλανθρωπία και η γενναιοδωρία είναι αυτό που μας κάνει να ξεχωρίζουμε απ'τα υπόλοιπα πλάσματα του Θεού your honor.

Ευχαριστω.

Κααααλοκαιρινεεές διαακοπεεές - Part 1

Πριν αρχίσουμε πατάμε Play εδώ, το ξέρετε πως θέλετε και να ακούσετε και να δείτε.

Και μετά το άπειρο αυτό κομμάτι και video clip, το οποίο αν και μας μιλάει για καλοκαίρι και θέλει να μας μεταδώσει καλοκαιρινό κλίμα κατάφερε και γυρίστηκε τουλάχιστον Φθινόπωρο κρίνοντας από την ένδυση των τεράστιων πρωταγωνιστών του, περνάμε στο κυρίως μέρος, α επίσης αυτή η κάλτσα της Αννούλας είναι τεραστίων διαστάσεων αρρώστια, τόσο κυριολεκτικά όσο και μεταφορικά.

Μόνο ΕΣΥ ρε Κάρβελ, μόνο ΕΣΥ.

Δανειζόμενοι λοιπόν τον στοίχο του γνωστού και μη εξαιρετέου άσματος του άρχοντα Νίκου Καρβέλα, ήρθε νομίζω η ώρα να ασχοληθούμε με το θέμα του καλοκαιριού.

Το καλοκαίρι μπορεί να πέρασε και να αποτελεί πλέον ανάμνηση μακρινή, μα τα χρόνια ερωτήματα της πιο «μικρής» εποχής του έτους είναι και φέτος εδώ και προβληματίζουν όσο ποτέ άλλοτε τον κόσμο και φυσικά τα εκατομμύρια των αναγνωστών του πιο hot Ελληνικού blog.

Τι είναι το καλοκαίρι, ποτέ αρχίζει τελικά, ποιες οι αξίες και τα ωραία της πιο ζεστής εποχής του χρόνου;

Κλασσικά ερωτήματα, σαφώς χιλιοσυζητημένα που ακόμα όμως ψάχνουν για μια αντικειμενικής αποδοχής απάντηση όσο υποκειμενικό θέμα κι αν φαντάζει, για μια απάντηση που εν τέλει μπορεί να διαφέρει λίγο, αλλά κατά βάθος όλοι θα ξέρουμε πως είναι τόσο σωστή όσο και κοινά αποδεχτή.

Πότε αρχίζει λοιπόν το καλοκαίρι;

Σταθερή παγκόσμια ημερομηνία δεν υπάρχει, ενώ το Turnabout Notes δε μπορεί να νιώσει καλυμμένο από την αόριστη πεποίθηση πως το καλοκαίρι αρχίζει με τον μήνα Ιούνιο.

Οι Ace Bloggers έκαναν το καθήκον τους, βγαίνοντας στους δρόμους και ροτόντας τον λαό. Ο καθένας λοιπόν ανάλογα με τα όσα τον περιτριγυρίζουν προσεγγίζει διαφορετικά το ερώτημα, με τις απαντήσεις όπως αναμενόταν να ποικίλουν και να αποκλίνουν η μια από την άλλη.

Οι απαντήσεις που υπερίσχυσαν ήταν:

«Όταν το πω εγώ»

«Όταν θέλω εγώ»

«Όταν μπορώ εγώ»

«Όταν θέλει ο θεός» !?!?!!?

Ενδιαφέρουσες απαντήσεις αν μη τη άλλο, στην πραγματικότητα όμως καμία δεν είναι σωστή και δε μπορεί να μας καλύψει.

Μη φοβάστε όμως αγαπητοί και άπειροι αναγνώστες μας, το Turnabout Notes έχει την απάντηση για εσάς.

Καταρχήν δεχόμαστε πως το καλοκαίρι είναι κινητή εποχή, δεν υπάρχει δηλαδή κάποια στάνταρ ημερομηνία που αυτόματα να σημαίνει την έναρξη της εποχής της ακολασίας και αυτό γιατί το Mega ακόμα δε το έχει αποφασίσει.

Το καλοκαίρι λοιπόν για να μη μακρηγορούμε, αρχίζει όταν και μόνο όταν παίξουν οι πρώτες επαναλήψεις της επίσημης αγαπημένης όλων των Ελλήνων σειράς «Το ρετιρέ» στην τηλεόραση, το πρώτο ζεστό μεσημέρι που τα τζιτζίκια θα σας σπάνε τα αυτιά και θα παίζει σαν εναρκτήρια τυμπανοκρουσία θα λέγαμε, η αγαπημένη αυτή εισαγωγική μουσική της σειράς, τότε θα ξέρετε πως έχει μπει το καλοκαίρι, όταν γυρίσετε το βλέμμα σας με αγωνιά προς το μηχανικό κουτί για να σιγουρευτείτε πως «ναι είναι αυτό, δε με γελούν τα αυτιά μου» βλέποντας την «Κατερίνα Σοφιανού» να μαλώνει με την «Χαρούλα Πεπονάκη» υπό το βλέμμα του «Μίλτου Παπάρα» τότε θα είσθε πλέον σίγουροι πως έχει επιτέλους μπει το καλοκαίρι.

Online Videos by Veoh.com

Και θα ναι όλοι εκεί, ο Ιάσονας, η Αμαλία, ο Φοίβος, η κυρία Ζαχαροπούλου, τα γραφεία του «COSMOS» όλοι, όλοι!!!

Με άλλα λόγια η ημερομηνία έναρξης του καλοκαιριού βρίσκεται αποκλειστικά και μόνο στην ευχέρεια του μεγάλου καναλιού.

«Υπάρχει δηλαδή περίπτωση κάποια χρονιά να μην αρχίσει το καλοκαίρι;» εύλογα θα αναρωτηθεί κανείς.

Το Turnabout Notes δε θέλει να κοροϊδέψει κανέναν και θα παραδεχθεί πως όντως υπάρχει μια αμυδρή πιθανότητα κάποια χρονιά να μην έχουμε καλοκαίρι, οι πιθανότητες ωστόσο δόξα το θεό είναι απειροελάχιστες ως μηδαμινές θα λέγαμε, καθώς το Mega Channel ευτυχώς έχει φροντίσει κάθε χρόνο να είναι πιστό στο ραντεβού του και να βάζει το άπειρο δημιούργημα του μέγιστου Γιάννη Δαλιανίδη στην συχνότητα του κάνοντας αυτό που πρέπει, το καθήκον του.

Για να σας καθησυχάσουμε ακόμα περισσότερο πάντως, ακόμα και στην περίπτωση που δεν έχουμε κάποια χρονιά καλοκαίρι, το Mega θα βάλει τα δυνατά του για να νομίσουμε τουλάχιστον ότι έχουμε, με κάποια από τις υπόλοιπες επικές σειρές του όπως το μικρό αδερφάκι και Ρετιρέ wannabe οι «Μικρομεσαίοι» για παράδειγμα, στην πραγματικότητα δε θα χουμε, αλλά τουλάχιστον θα είμαστε υπό την πεποίθηση ότι η αγαπημένη μας εποχή είναι εδώ.

Έτσι κι αλλιώς όμως δε πρόκειται να συμβεί ποτέ αυτό, όποτε λίγη σημασία έχει.

Αφού δώσαμε λοιπόν απάντηση στο αιώνιο αυτό ερώτημα της έναρξης του Καλοκαιριού, είμαστε επιτέλους έτοιμοι να σας παρουσιάσουμε και τις πραγματικές άξιες και χαρές τις αποχής.

Πολύς κόσμος θα πει, «εύκολο» συμπληρώνοντας με παραδείγματα όπως.

«Διακοπές, ξεκούραση, ξύσιμο, γκόμενες, γαμήσια, κώλοι, μπούτια, Star Channel, εσώρουχα, μαγιό, ελαφριά ένδυση, καθόλου ένδυση, τουρίστριες ξανά, τουρίστες, Μύκονος, Παραλία, Ταβερνούλα, Θάλασσα, κουβαδάκια»

Αναμφίβολα θα μπορούσε κανείς να πει πως εν μέσω λίγων μονάχα λέξεων το καλοκαίρι πέρασε ζωντανό από μπροστά μας, και δε θα έχει άδικο, παρόλα αυτά οι Ace Bloggers ζητάνε την πραγματική ουσία, πέρα από τις επιφανειακές χαρές και τους cliché προσδιορισμούς περί καλοκαιριού, μικρά καθημερινά μα πάνω απ όλα αγαπημένα πράγματα και σκηνικά που λίγο πολύ όλοι βιώνουμε κατά την καλοκαιρινή περίοδο, και αν όχι θα έπρεπε τελικά να βιώνουμε.

Ακριβώς επειδή είναι μικρά όμως τα προσπερνάμε, ενώ στην πραγματικότητα εκεί βρίσκεται όλο το καλοκαίρι.

Το καλοκαίρι σαν άνθρωποι της πόλης οι περισσότεροι, ζητάμε την έξοδο από αυτές ψάχνοντας κυρίως για καθαρό αέρα, και τότε ακριβώς είναι που θυμόμαστε τα εξοχικά όσοι έχουν ή τα χώρια μας οι περισσότεροι, γιατί πρωτευουσιάνοι του κώλου και της επαρχίας είμεθα όλοι….. τελικά.

Και τότε είναι που συναντάμε/ συναντάγαμε μια από τις μεγαλύτερες και πιο αγαπημένες καλοκαιρινές σκηνές, γιατί πραγματικά κύριε δικαστά, τι θα ήταν το καλοκαίρι χωρίς την παλιά αγαπημένη θολωτή οθόνη, της χωρίς τηλεκοντρόλ και συνοδευόμενης πολλές φορές από ξύλινη επένδυση, παλιάς καλής cult τηλεόρασης;

Τι θα ήταν ερωτώ;

Τι θα ήταν το καλοκαίρι χωρίς την μυρωδιά της και τη θολή εικόνα της, χωρίς τα τόσα κουμπιά και ροδέλες επάνω της και φυσικά χωρίς τα μόλις 10 κανάλια στη μνήμη.

«Ένα τίποτα θα ήταν» όπως συνειδητοποιήσατε και πολύ σωστά μόλις αναφωνήσατε αγαπητοί άγνωστες.

Και θα ήταν ακόμα πιο «τίποτα» χωρίς τα σκηνικά που τη συνοδεύουν, ας θυμηθούμε μαζί λοιπόν μερικά από αυτά.

Τυπικό καλοκαιρινό βραδάκι στο χωριό (όπου είναι και πιο πιθανή η ύπαρξη της τηλεόρασης που θέλουμε και αγαπάμε) με ζέστη μεν, αλλά με υπαρκτό ελαφρό αεράκι και δέντρα γύρω που εκείνη τη στιγμή είναι αυτό που χρειαζόμαστε και ποθούμε όσο τίποτα, οικογενειακό κλίμα ή σκηνικό παρέας, πάντα με καρπούζι – πεπόνι ή και λοιπά καλοκαιρινά φρούτα στο τραπέζι, τζιτζίκια να σολάρουν χαρίζοντας την πρέπουσα νότα στην όλη ατμόσφαιρα, αντικουνουπικό φιδάκι να καίει με ό,τι αυτό συνεπάγεται, να παίζει η τηλεόρασή μας, και φυσικά εσείς αραγμένοι σε αγαπημένη πλαστική καρέκλα από αυτές που συναντάμε συνήθως σε εξοχικά και χωριά, οι οποίες φθηνές ξε φθηνές είναι καρέκλες για ποιοτικό και πολύωρο αραλίκι και φυσικά ό,τι πρέπει για καλοκαίρι. (πολύ πιθανό να ασχοληθούμε με το θέμα της πλαστικής καρεκλάς σε επόμενο κείμενο) Αραγμένοι λοιπόν ενώ λιώνετε στο αγαπημένο και πρέπον θα λέγαμε στη συγκεκριμένη περίπτωση σκηνικό του να μη κάνετε απολύτως τίποτα, απολαμβάνετε την ξεκούραση και την αποφόρτιση, ίσως υπό τη συνοδεία κάποιας κάφρικης παρείστικης κουβέντας αν είστε με παρέα, ή με κάποιο τυπικό, βαρετό κατά πάσα πιθανότητα οικογενειακό θέμα, χαζεύοντας όμως πάντα (όπως πρέπει άλλωστε) το αγαπημένο μας ξύλινο κουτί.

Και τότε είναι που έρχεται εκείνη η στιγμή, η αναπόφευκτη στιγμή που κάποιος θα πεταχτεί και θα φωνάξει «άλλαξε μια κανάλι ρε», στη περίπτωση που δεν υπήρχε ενδιάμεση συζήτηση δεν θα υπάρξει απολύτως καμία αντίδραση μέχρι τη στιγμή που θα ξανακουστεί η καταραμένη για τις συγκεκριμένες συνθήκες αυτή κουβέντα, σαν να μην ακούστηκε απολύτως τίποτα, στη περίπτωση που υπήρχε ενδιάμεση κουβέντα θα αρχίσουν τα βλέμματα να περιστρέφονται γύρω από τους παρευρισκομένους και τελικά θα επικρατήσει και εδώ απόλυτη ησυχία, μέχρι και σε αυτή τη περίπτωση να ξανακουστεί η αγαπημένη ατάκα. Αναπόφευκτα έρχεται η μαγική στιγμή όπου ακολουθούν τα γνωστά, απόλυτα αγαπημένα, γραφικά σκηνικά διαπραγμάτευσης μεταξύ των παρευρισκομένων, όπου ακούγονται οι πιο άπειρες ατάκες και επιχειρήματα, η στιγμή που θα ευχόσουν να δούλευε ακόμα το αγαπημένο

μαγνητοφωνάκι μάρκας CASIO που σου είχαν φέρει στα τέλη της δεκαετίας του 80, ή στις αρχές του 90 δώρο και τώρα κάθεται νεκρό στο συρτάρι του κομοδίνου, πάνω από ένα τεύχος Pixel με εξώφυλλο τον Λουκιανό Κηλαηδόνη.

Μετά τις πολύλεπτες διαπραγματεύσεις, το θύμα που κάθεται πιο κοντά στη τηλεόραση την πληρώνει κάνοντας την απόπειρα να αλλάξει κανάλι, το θέμα είναι πως το κάνει, αυτό είναι που μας ενδιαφέρει και θα εξετάσουμε πιο κάτω.

Ας πάρουμε την περίπτωση που απερίσκεπτα ήμασταν εμείς αυτοί που καθίσαμε πιο κοντά στη τηλεόραση, γνωρίζουμε καλύτερα απ’ όλους ότι στη κατάσταση που βρισκόμαστε τώρα δεν υπάρχει καμία απολύτως περίπτωση να σηκωθούμε από τη καρεκλά (τηλεκοντρόλ υπενθυμίζουμε πως δεν υπάρχει), έτσι λοιπόν εφεύρουμε και χρησιμοποιούμε εναλλακτικούς, αγαπημένους, καλοκαιρινούς θα λέγαμε τρόπους για να αλλάξουμε την εικόνα στο κουτί, όπως για παράδειγμα να επιχειρήσουμε να τεντωθούμε μέχρι το δάχτυλο μας να φτάσει τα κουμπιά της τηλεόρασης για να αλλάξουμε κανάλι, αν δε τα καταφέρουμε κλασσική επόμενη κίνηση είναι αυτή της αρπαγής του πιρουνιού που βρίσκεται στο καρπούζι, το οποίο βρεγμένο με καρπουζόζουμο όπως είναι χρησιμοποιούμε σαν προέκταση του χεριού μας για να φθάσουμε τα κουμπιά, εάν και εδώ αποτύχουμε καταλήγουμε στην έσχατη λύση του ποδιού (ή και Mighty Foot όπως μας δίδαξε ο Δούκας) γνωστού κι ως σπαγγάτου εν καθίσει, όπου τεντώνοντας το πόδι και σφίγγοντας με όλη μας τη δύναμη, καταβάλουμε την ύστατη προσπάθεια ώστε να μη σηκωθούμε από τη καρεκλά προσπαθώντας με τη χρίση του Mighty Foot να ζουλίξουμε ένα οποιοδήποτε κουμπί από τη τηλεόραση, κάνοντας τη προσευχή μας να μην πετύχουμε κάποιο τοπικό κανάλι.

Δυστυχώς οι τηλεοράσεις αυτές ακόμα και στα χώρια αρχίσουν να εξαφανίζονται, κακώς γιατί χωρίς αυτές το καλοκαίρι μας δε θα ναι ποτέ το ίδιο, κάντε λοιπόν αυτό που πρέπει και μπορείτε να κάνατε, κρατώντας τις τηλεοράσεις αυτές όσοι έχετε και φιλάσσοντας τες ως κόρη οφθαλμού, για το δικό σας καλό.

END OF PART 1

Babelfish.

Χωρίς περαιτέρω σχόλια.

ενώ Φροδο & SAM συνεχίζω να πλησιάζω υποστήριγμα μοίρα να κατα:στρέφω ο ένας δαχτυλίδι, απληροφόρητος ο πορεία Γολλuμ είμαι οδηγώ αυτός, ο προηγούμενος υποτροφία ενίσχυση Ροχαν & Γονδορ ένας μεγάλος μάχη ο Πελεννορ τομέας, Minas Τηρητχ και ο μαύρος πύλη ως Σαuρον αμοιβή του τελευταίος πόλεμος ενάντια μέσος-γη. Γραπτός από ανώνυμο Το Gondor είναι υπέρβαση από τα orcs Mordor, και γύροι Gandalf στο Minas Tirith για να βοηθήσει τους ανθρώπους στον πόλεμο που είναι μπροστά. Το Aragorn πρέπει να πραγματοποιήσει την αληθινούς ταυτότητα και το σκοπό ως βασιλιά των ατόμων, και το ταξίδι του με Gimli και Legolas για να καλέσει το στρατό των νεκρών έτσι ώστε η μάχη ενάντια στο κακό μπορεί να κερδηθεί. _ εν τω μεταξύ, παράνοια και υποψία αυξάνομαι μεταξύ Φροδο, SAM και Γολλuμ όπως αυτός συνεχίζω τους όλο και περισσότερο σκοτεινός και επικίνδυνος ταξίδι να τοποθετώ μοίρα, ο ένας θέση όπου ο δαχτυλίδι μπορώ είμαι κατα:στρέφω μια για πάντα. Γραπτός από Qrrbirbel Η υποτροφία διαιρεί για να κατακτήσει δεδομένου ότι Frodo και το SAM, με τη βοήθεια και το εμπόδιο Gollum, συνεχίζουν τον τρόπο τους να τοποθετήσουν τη μοίρα. Το Gandalf και pippin οδηγούν στο Minas Tirith για να βοηθήσουν να υπερασπίσουν Gondor ενώ εύθυμα υπολείμματα με Eowyn και τους άλλους μαχητές Rohan. Το Aragorn, Legolas, και Gimli επιδιώκουν την ενίσχυση από εκείνους που ζωντανός στα αναθεματισμένα βουνά. Όλες αυτές οι μάχες έχουν έναν στόχο στο μυαλό: αποσπάστε το μάτι Sauron και αγοράστε Frodo λίγο περισσότερος χρόνος να καταστραφεί το δαχτυλίδι. Γραπτός από PompeyV Ο πόλεμος του δαχτυλιδιού φθάνει στο αποκορύφωμά του καθώς ο μελαχροινός Λόρδος Sauron θέτει τις θέες του στο Minas Tirith, το κεφάλαιο Gondor. Τα μέλη της υποτροφίας σε Rohan προειδοποιούνται για την επικείμενη επίθεση όταν δεν μπορεί να αντισταθεί pippin να εξετάσει Saruman palantir και εν συντομία έρχεται σε επαφή με από το μελαχροινό Λόρδο. Ο βασιλιάς Theoden είναι πάρα πολύ υπερήφανος για να στείλει τα άτομά του που βοηθούν χωρίς ερώτηση, έτσι Gandalf και pippin οδηγούν στο Minas Tirith για να δουν ότι αυτό το αίτημα στέλνεται. Συναντούν την αντίθεση εκεί από Denethor, το διαχειριστή της πόλης και τον πατέρα Faramir και του πρόσφατου Boromir. Η οικογένεια του Denethor έχει ενεργήσει ως προσωρινοί φύλακες Gondor για αιώνες έως ότου επιστρέφει ένα μέλος της αληθινής γραμμής βασιλιάδων. Αυτό το μέλος δεν είναι κανένα εκτός από Aragorn, το οποίο πρέπει να υπερνικήσει τη μόνος-αμφιβολία του προτού να μπορέσει να πάρει το ρόλο που προορίστηκε για να εκπληρώσει. Εν τω μεταξύ, Frodo και το SAM συνεχίζουν να φέρνουν το ένα δαχτυλίδι προς Mordor, που καθοδηγείται από Gollum. Τι δεν ξέρουν είναι ότι Gollum τους οδηγεί σε μια παγίδα έτσι ώστε μπορεί να πάρει το δαχτυλίδι για τον. Αν και το SAM υποψιάζεται την εξαπάτησή του, Frodo αρχίζει να αλλοιώνεται από τη δύναμη του δαχτυλιδιού και τη δυσπιστία του SAM που αυτές οι αιτίες χρησιμοποιούνται πλήρως από Gollum. Το μόνο αγαθό τρόπων μπορεί να επικρατήσει σε αυτόν τον διαγωνισμό είναι εάν το δαχτυλίδι καταστρέφεται, ένα γεγονός που γίνεται σκληρότερο κάθε λεπτό για Frodo να επιτύχει. Η μοίρα κάθε ζωντανού πλάσματος στη μέση γη θα αποφασιστεί μια για πάντα καθώς η αναζήτηση του Ringbearer φθάνει στο αποκορύφωμά της. Γραπτός από το rmlohner

Η Χρυσή εποχή του Trash pt.1

Ανέκαθεν ήμουν λάτρης του Trash. Από το Χρυσό Κουφέτο μέχρι τα κλιπάκια της Πολυξένης που παίζονταν στο Alter, τον "Πλανητάρχη" Τάσο Μπουγά και τον Γιάννη Φλωρινιότη, όλη αυτή η υποκουλτούρα μου προκαλλούσε ένα δέος (εξαιρούνται τα reality shows τύπου Big Brother/Bar που τα έβρισκα υπερβολικά βαρετά). Δεν ήταν όμως μέχρι που άκουσα για πρώτη φορά τη Στέλλα Μπεζαντάκου να τραγουδάει στην εκπομπή της Τατιάνας Στεφανίδου που κατάλαβα ότι μια νέα χρυσή εποχή ξημέρωνε στην Ελλάδα. Η χρυσή εποχή του Trash...

Ήταν εκείνη η φοβερή εποχή που όλη η Ελλάδα παρακολουθούσε με τρομερό ενδιαφέρον την μάχη μεταξύ της Κυρίας (με Κ κεφαλαίο) Χειλουδάκη με την Κυρία Μπάρκα, με το συντονισμό της αυθεντικής Τατιάνας Στεφανίδου βεβαίως βεβαίως... Ήταν η ελληνική απάντηση στη φοβερή μάχη του DragonBall Z μεταξύ Songoku - Freezer, (άλλωστε η Freezer και η Τζένη έχουν πολλά κοινά με κυρίαρχο το ότι κανείς δεν μπορούσε να είναι σίγουρος για το πραγματικό φύλο τους)



Και τότε ήταν που η Στέλλα, η θεά, αποφάσισε να γίνει τραγουδίστρια και μας εξέπληξε όλους με τις φοβερές "φωνητικές" της ικανότητες...

...ερμηνέυοντας επάξια το νικητήριο τραγούδι της Eurovision 2005 και δίνοντας ένα μάθημα αγγλικής προφοράς και σωστής φωνητικής τοποθέτησης στην Έλενα Παπαρίζου...


..και συμμετέχοντας σε πανυγύρια με ξένα rock hits που μόνο η ίδια ξέρει να ερμηνέυει τόσο καλά...


Τέτοια επιτυχία δεν θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητη βεβαίως και έτσι η θύελλα αντιδράσεων από άλλους φιλόδοξους καλλιτέχνες δεν άργησε να ξεσπάσει. Άλλωστε κάθε μεγάλο ταλέντο στην Ελλάδα έχει και το αντίστοιχο "αντίπαλο" ζευγάρι του, όπως στην περίπτωση Βίσση-Βανδή, Κοκκίνου-Ζήνα, Στάη-Τρέμη, Ντενίση-Λαζόπουλος, Παπανδρέου-Καραμανλής, Άντζελα Δημητρίου - όλος ο κόσμος κλπ. Έτσι και για τη Στέλλα μας βρέθηκε το ""νινί" Βέρα Λάμπρου, για να ξεσπάσει ο δεύτερος κύκλος αιματηρών τηλεοπτικών μαχών και διασυρμών, αφού άλλωστε και τα επεισόδια του DragonBall Z είχαν ήδη προβάλλει από καιρό τη μάχη μεταξύ Songokou και Buu...





Αγανάκτησε το Στελλάκι και με το δίκιο της, δεν πτοήθηκε όμως και να που φέτος μας παρουσιάζει και το νέο της τραγούδι που τολμώ να πω πως είναι ένα πραγματικό αριστούργημα.



Μπράβο Στέλλα για άλλη μια φορά. Κι εδώ θέλω να κλείσω το πρώτο μέρος του αφιερώματος στην trash κουλτούρα με δύο μοναδικά video, το πρώτο για να για να αποδωθεί φόρος τιμής στις ανεπανάληπτες και διαχρονικές αξίες του τόπου και το δεύτερο για να μας θυμίζει τα πραγματικά αστραφτερά διαμάντια που υπήρχαν προ-εποχής Je T'aime:



"Δως της πίπα, δως της πίπα και καπνό, να καπνίσει θέλει το μωρό"

Μα καλά πόσο γάμαγε your Honor?

Είναι μερικά πράγματα που σε κάνουν να μελαγχολείς, να νοσταλγείς, να ταξιδεύεις πίσω, να θυμάσαι και ξαφνικά μέσα στην εκνευριστική ησυχία να ακούγεται ένα «μα καλά πόσο γάμαγε;» και είσαι εσύ, είσαι εσύ αυτός που φωνάζει, που φωνάζει αγανακτισμένος ζητώντας αυτό που του πρέπει και τελικά δικαιούται να έχει.

Λίγο πολύ έχει συμβεί σε όλους μας για διάφορους λόγους σε ποικίλες περιπτώσεις.

Κάτι τέτοιο λοιπόν συνέβη και σε μένα προχθές, καθώς λοιπόν πίσω από το ιστορικό από την εποχή της μεταπολίτευσης παραβάν ξεδιάλεγα τον σορό από ψηφοδέλτια, θέλοντας καταρχήν να κρατήσω τα στιλάτα, τα cult, αυτά που τέλος πάντων έπρεπε και όφειλα να κρατήσω και κατά δεύτερον να δήξω ότι αργώ ψάχνοντας το ψηφοδέλτιο που θέλω, βρέθηκα μπροστά στον υπέρτατο άντρα, τον Βεργή και το φτωχό πλην τίμιο ψηφοδέλτιό του.

Ποτέ δεν είχα φανταστεί ότι ο Βεργής, η φάτσα του και το ψηφοδέλτιό του μπορούσαν να αποδειχθούν τόσο ευεργετικά, σε τέτοιο βαθμό μάλιστα που να φτάνω στο σημείο σήμερα να γράφω αυτό το άρθρο στο καλύτερο ίσως Ελληνικό blog.

Γιατί τι θυμήθηκα κύριε δικαστά, αντικρίζοντας τον υπέρτατο άντρα;

Μόνο ένα αρσενικό έχει τη δύναμη να σου έρθει στο μυαλό, ακόμα και όταν έχεις απέναντι σου το ψηφοδέλτιο του Βεργή, αυτός που μπορεί με το ένα χέρι να συνθλίβει τον David Hasselhoff, με τ’ άλλο να στραγγαλίζει τον Chuck Norris και με το τρίτο, να ικανοποιεί ΟΛΑ τα θηλυκά του κόσμου, ο Duke Nukem.

Ναι λοιπόν, ήταν ο δούκας, ήταν ο δούκας αυτός που εμφανίσθηκε μπροστά μου με ένα παράπονο, σαν να ήθελε κάτι να πει, σαν θεόσταλτη μορφή θα έλεγα, κάνοντας με να αναφωνήσω «μα καλά πόσο γάμαγε;» χαρίζοντας έτσι μια ανάλαφρη ατμόσφαιρα στην βαρετή μέχρι τότε αίθουσα. Και είπα «γάμαγε» γιατί δυστυχώς η κυρία 3DRealms –προφανώς εξουθενωμένη από την πολύ ικανοποίηση μέσω του Δούκα- φρόντισε όλα αυτά τα χρόνια να βάλει τον Δούκα σε καραντίνα.

Γιατί πόσο πρέπει να περιμένουμε κυρα 3DRealms για να δούμε ξανά τον δούκα να κάνει αυτά που ξέρει, που πρέπει μα πάνω απ’ όλα μπορεί να κάνει;

Ο Δούκας που μεγάλωσε μια γενιά gamers με τον δικό του μοναδικό τρόπο, όπως μόνο αυτός ήξερε, δίνοντας την παιδεία που της έπρεπε και σήμερα είναι αυτό που είναι, ο δούκας που σημάδεψε τα εφηβικά μας χρόνια, προσφέρονται μας απλόχερα ανελέητες δόσεις τεστοστερόνης, τόσα και τόσα μαθήματα συμπεριφοράς και anti-hero ιδεολογίας, χαρίζοντας μας τόσες και τόσες στιγμές εν τέλει, γιατί τελικά τι μένει; Οι στιγμές μένουν και όπως πολύ εύστοχα επισημαίνει ο Γιαννάκης στο γνωστό διαφημιστικό spot της πιο trendy εταιρίας κινητής τηλεφωνίας, «μην αφήσεις καμία να πάει χαμένη».

Ο Δούκας λοιπόν ακόμα κι αν δεν είναι αυτή τη στιγμή μαζί μας, είναι πάντα στις καρδιές μας και στο μυαλό μας, είναι κοντά μας κάθε φορά που παίζουμε μπάλα και κλοτσάμε με το «Mighty Foot», κάθε φορά που δεν έχουμε τσίχλα να μασήσουμε και έπονται οι γνωστές συνέπειες, κάθε φορά που βρισκόμενοι στ’ αμάξι βάζουμε το CD του Saturn για να ακούσουμε τις ατάκες και τις μουσικές του, μα πάνω απ΄ όλα είναι κοντά μας όταν βρισκόμενοι με το αμάξι στην λεωφόρο Αλεξάνδρας ένα ζεστό καλοκαιρινό βράδυ του Αυγούστου και έχοντας δίπλα ένα αμάξι με δυο μανούλια –welcome to the 80’s- με φουλ τα ηχεία μας, ακούγεται δυνατά η φωνή του Δούκα να λέει «Shake it Baby» παραδίδοντας για πολλοστή φορά μαθήματα για όλα και σε όλους.

Ο Δούκας είναι μαζί μας λοιπόν και απλά περιμένει την κατάλληλη στιγμή να γυρίσει και με την προσωπικότητα του να γαλουχήσει θα λέγαμε μια ακόμα γενιά, μια γενιά που τον έχει και περισσότερο ανάγκη.

Βεργή σ’ ευχαριστούμε για τις άπειρες στιγμές γέλιου που μας χάρισες και να' σαι σίγουρος πως ο Δούκας δε θα σε ξεχάσει όταν επιστρέψει, όπως δε θα ξεχάσει και τα παιδιά στο Mega, τα οποία μετά τα τελευταία γεγονότα χρειάζονται άμεσα ψυχολογική και όχι μόνο υποστήριξη.

Πρετεντέρη ειδικά για σένα το Turnabout Notes και οι Ace Bloggers θα φροντίσουν να λάβεις την υποστήριξη που σου πρέπει και τόσο έχεις ανάγκη, όπως άλλωστε και στην σιδηρά κυρία της Ελληνικής τηλεοπτικής σκηνής και κάτοχο του βραβείου Cabia of the Year Έλλη Στάη.

Σας καληνυχτίζω με αυτοδύναμη κυβέρνηση ΝΔ, μέχρι την επόμενη φορά…

Always bet on Duke your Honor, always bet on Duke.

CourtROOM 1408

Αν δεν γνωρίζετε περί τίνος πρόκειται,το 1408 (ή Δωμάτιο 1408 ή Room 1408) είναι μια νέα ταινία,βασισμένη στην ομώνυμη ιστορία του Stephen King.Ο κεντρικός χαρακτήρας είναι ο Mike Enslin,ένας συγγραφέας που ασχολείται με παραφυσικά φαινόμενα και του αρέσει να παίζει με το μαγνητοφωνάκι του στο οποίο καταγράφει οτιδήποτε του φανεί περίεργο (όπως πχ κάποιο βιβλίο του Stephen King το οποίο δεν περιέχει κλισέ και κορεσμένους χαρακτήρες).
Ο συγκεκριμένος τύπος λοιπόν,έχει βάλει σκοπό της ζωής του να γυρνάει τον κόσμο,να πηγαίνει σε δήθεν στοιχειωμένα ξενοδοχεία,σπίτια,μπουρδέλα,και να τα απομυθοποιεί,καταγράφοντας τις εμπειρίες του με το σούπερ δημοσιογραφικό μαγνητοφωνάκι,και με την βοήθεια κάποιων άλλων εργαλείων που τα έχει δανειστεί προφανώς από τους Ghostbusters.
Αφού είδε και απόειδε ξενερωμένος του κερατά,μια μέρα εκεί που έπινε το καφεδάκι του,λαμβάνει ένα ανώνυμο μήνυμα για ένα δωμάτιο το οποίο έχει μπαμπούλες.Καταφθάνοντας στο ξενοδοχείο,ένας κακός μαύρος δεν τον αφήνει να μπει στο εν λόγω δωμάτιο,γιατί οι μπαμπούλες που περιέχει,δεν είναι συνηθισμένοι μπαμπούλες,κάνουν πολλά και διάφορα,αλλά δεν του τα αναφέρει,επειδή είναι spoilers και πρέπει να τα δει μόνος του,και ο θεατής να έχει την αγωνία,έτσι ώστε να πιει όλη την κόκα-κόλα του,και στο διάλειμμα να πάρει καινούρια.
Η συνέχεια προβλέπεται δραματική,καθώς το δωμάτιο μάλλον δεν κοιμάται καλά τον τελευταίο καιρό και ξεσπάει σε καημένους ανθρώπους οι οποίοι απλά ενδιαφέρονται για λίγο παραφυσικό χαβαλέ και καναπέδες που πετάνε.
Βαθμολογώντας την ταινία,θα της δίναμε ένα στρογγυλό 6αράκι,καθώς βλέπεται ευχάριστα και χωρίς να κουράζει,μιας και έχει συνεχή δράση που εξελίσσεται.Επίσης η ερμηνεία του John Cusack κρίνεται από καλή έως πολύ καλή,όπως και η σκηνοθεσία του Mikael Håfström.Το μεγάλο πρόβλημα της είναι πως δεν έχει τίποτα καινούριο ή πρωτότυπο να προσφέρει,μιας και η ιστορία "συγγραφέας σε στοιχειωμένο δωμάτιο" είναι ένα ξαναζεσταμένο φαγητό,το οποίο μάλιστα το έχουμε γευτεί πολλές φορές,σε όλες τις μορφές του (βιβλία,ταινίες).Την ίδια έλλειψη πρωτοτυπίας συναντάμε επίσης και στους μηχανισμούς οι οποίοι βοηθούν στην εξέλιξη του σεναρίου.

Βαθμολογία

Σενάριο 5

Ερμηνείες 8

Σκηνοθεσία 8

Πρωτοτυπία 3

Σύνολο 6


Trailer:

Sonic: A rushed adventure

Ναι λοιπόν είναι αλήθεια, η αγαπημένη μασκότ των gamers της 3ης ηλικίας
επέστρεψε. O Sonic ο σκατζόχοιρος είναι πάλι εδώ. Τι; Δεν τον ξέρετε; Μάλλον
είστε ακόμα στην εφηβεία σας τότε και όσο μεγαλώνατε ο φίλτατος Sonic
βρισκόταν σε μια διαρκή παρακμή.
Η μασκότ της SEGA (σ.σ. εταιρεία παραγωγής βιντεοπαιχνιδιών) επιστρέφει στο Nintendo DS, με τον δεύτερο τίτλο της Sonic Team (σ.σ. studio που νομίζει πως
φτιάχνει βιντεοπαιχνίδια) Sonic Rush Adventure. Πολλοι ενοχλούνται από την
απουσία του πατέρα της σειράς, του Yuji Naka. Ευτυχώς είμαστε εμείς εδώ για
να καθησυχάσουμε όλους τους συνάδελφους gamers. Η απουσία του μεγάλου Yuji
ευτυχώς περνάει απαρατήρητη. Το παιχνίδι είναι τουλάχιστον όσο αδιάφοροι
ήταν και οι προκάτοχοί του.
Ο τίτλος λοιπόν επικεντώνεται ως συνήθως στην ταχύτητα του πρωταγωνιστή του.
Όντως η δράση εκτυλίσσεται σε frantic ρυθμούς. Για να επιτευχθεί αυτό βέβαια
ήταν απαραίτητο να γίνουν κάποιες θυσίες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί
το ότι πέρασα την 1η πίστα όσο έβλεπα στην τηλεόραση την ομιλία του αρχηγού (σ.σ. Βασίλης Λεβέντης) απλά κρατώντας το δεξί βελάκι στο d-pad. Eνίοτε
αναγκαζόμουν να πατάω και το κουμπί του άλματος. Δίκιο εχει ο Shigeru Miyamoto, τα παιχνίδια στις μέρες μας τείνουν να γίνουν ολοένα και πιο σύνθετα. Τα γραφικά κινούνται στα γνώριμα standards που έχει θέσει το Νintendo DS.
16-bit graphics at their finest. Η ηχητική επένδυση του τίτλου δε ξεφεύγει
απ τα καθιερωμένα. Ως συνήθως δηλαδή περνάει απαραηρητη. Κανένα αξιομνημόνευτο κομματι. Το μονο αξιομνημόνευτο είναι η φωνή του Sonic, η οποία είναι cheesier than ever. Για τη διάρκεια του τίτλου δεν μπορούν να ειπωθούν πολλά. Όχι τίποτα άλλο αλλά το παιχνίδι είναι τόσο κουραστικό που κανένας συντάκτης δεν άντεξε να το παίξει. Ο ένας το έδινε στον άλλον μέχρι που κατέληξε στα χέρια μου. Εγώ τουλάχιστον πέρασα και 2 πίστες (ας όψεται η μεγάλη διάρκεια του λόγου του Λεβέντη) οπότε νομίζω πως δικαιωματικά αναλαμβάνω την αγγαρεία αυτής της παρουσίασης.
Κλείνοντας να πούμε πως η Sonic Team επιτέλους χτύπησε ταβάνι, αφού το παιχνίδι χαριστικά αξίζει να βαθμολογηθεί με ενα γενναίο 6.
Μην κάνετε το λάθος να το αγοράσετε εκτός αν έχετε μαζοχιστικές τάσεις.
Εμείς το παραγγείλαμε στα γραφεία μας και ευτυχώς έφτασε πολύ γρήγορα, μέσα
σε λιγότερο από 10 λεπτά. Ας είναι καλα η ADSL (κατέβαινε με 78 kbs/sec το άτιμο το rom!!).
Σύντομα αναμένουμε και το Nights στο Wii. Ίσως γι αυτό να ήταν τόσο μέτριο και το Sonic Rush Adventure, για να μας ρίξει κι αλλο τις προσδοκίες ενόψει
του Nights: Journey Into Dreams.Στο τέλος θα βγάλουν ένα παιχνίδι του 4 το
οποίο ίσως αναγκαστούμε να βαθμολογήσουμε με ένα τεράστιο 5αρι. Only time
will tell though.Mark my words... Μόνο λίγοι μπορούν να κατανοήσουν τις
στρατηγικές marketing που ακολουθεί η SEGA - μιας εταιρείας που είναι ΠΑΝΤΑ
μπροστά.